Las tuż za ogrodzeniem to marzenie wielu inwestorów, ale też wyzwanie. Jak zaprojektować ogród, który nie będzie z nim konkurował, a jednocześnie nada działce własny charakter? W tej realizacji postawiliśmy na minimalizm. Zamiast mnożyć rośliny i dekoracje, oparliśmy całą kompozycję na tym, co już na miejscu rosło: na starych sosnach.

Nowoczesny, biały dom z ciemnymi akcentami wymagał ogrodu o równie spokojnym charakterze. Zależało nam na czystych liniach, ograniczonej palecie barw i wyraźnej hierarchii elementów. Dlatego ogród opiera się na kilku prostych składnikach:
- równym, gęstym trawniku, który stanowi zielone tło dla całej kompozycji,
- starych sosnach, zachowanych i odpowiednio uformowanych,
- oszczędnych rabatach z roślinami o wyrazistych liściach i fakturze,
- geometrycznych obrzeżach i nawierzchniach w odcieniach szarości i grafitu.
Taki zestaw sprawia, że ogród wygląda elegancko i spokojnie, a jego utrzymanie jest proste.

Na działce rosły dorodne, kilkudziesięcioletnie sosny. Zamiast je usuwać, uznaliśmy je za największy atut. Takich drzew nie da się posadzić z dnia na dzień, a ich obecność od razu nadaje ogrodowi dojrzały charakter.
Kluczowym zabiegiem było odpowiednie przycięcie koron i usunięcie dolnych gałęzi. Dzięki temu odsłoniły się ozdobne, rzeźbiarskie pnie: skręcone, rozwidlone, o ciepłej, miedzianej korze, która w słońcu nabiera niemal pomarańczowego koloru. Niektóre z nich mają formę przypominającą naturalną rzeźbę i stają się samodzielnymi akcentami w przestrzeni trawnika.
Cięcie takie wymaga wyczucia. Nie chodzi o drastyczne skracanie, lecz o przemyślane prześwietlenie i uformowanie drzewa tak, by podkreślić jego naturalną sylwetkę, a jednocześnie nie osłabić go ani nie zaburzyć jego zdrowia. Efekt przypomina nieco pracę z bonsai, tyle że w dużej skali.

Duża, otwarta powierzchnia trawnika to serce tego ogrodu. Wyrównana, równomiernie zagęszczona murawa daje wrażenie spokoju i przestrzeni. Wyraźnie widać też, jak długie cienie sosen rysują na niej wzór, który zmienia się w ciągu dnia.
Trawnik od rabat oddzielają eleganckie, jasnoszare obrzeża, które utrzymują czystą linię i ułatwiają koszenie. Pełnią też funkcję graficzną: wyznaczają kontur rabat i porządkują całą kompozycję.

Rośliny dobraliśmy tak, aby tworzyły spójny, stonowany zestaw z wyrazistymi akcentami:
- drzewka o czerwonych liściach, posadzone wzdłuż ogrodzenia, które jesienią intensywnie kontrastują z zielenią trawnika i sosen,
- trawy ozdobne o lekkich, falujących źdźbłach i charakterystycznych kłosach,
- lawenda i rośliny o srebrzystych liściach, które dodają subtelnego koloru i zapachu,
- jeżówki w głębokim czerwonym kolorze, przyciągające owady zapylające,
- funkie przy wejściu, lubiące półcień,
- photinia o liściach, które przechodzą od czerwieni do zieleni, i smukłe tuje tworzące zieloną zasłonę od strony sąsiadów.

Wszystkie rabaty zostały wyścielone korą ozdobną. Ciepły, brązowy kolor kory współgra z korą sosen, ogranicza wzrost chwastów i zatrzymuje wilgoć w glebie.

Przy domu powstał duży taras z jasnych, wielkoformatowych płyt, którego prostota doskonale pasuje do minimalistycznej architektury budynku. Od strony ogrodu został on obramowany podwyższoną rabatą z betonowych elementów w odcieniach grafitu i szarości. Rabata ta jednocześnie oddziela taras od trawnika i wprowadza do ogrodu zieleń na wysokości wzroku osoby siedzącej przy stole.

Ścieżki wokół domu wykonaliśmy z szarej kostki o wydłużonym formacie, którą wykończyliśmy ciemnym obrzeżem. Dzięki temu cała nawierzchnia tworzy czytelny, jednolity układ.

Największą zaletą tego miejsca jest sąsiedztwo lasu. Zamiast je zasłaniać, postanowiliśmy je wykorzystać. Ogrodzenie jest transparentne, a od strony ulicy zastosowaliśmy niskie, lekkie nasadzenia, więc spojrzenie swobodnie wędruje ku sosnowemu tłu. Sosny w ogrodzie są kontynuacją lasu za płotem, a różnica między tym, co zaprojektowane, a tym, co naturalne, stopniowo się zaciera.
Taki zabieg sprawia, że niewielka działka wydaje się większa, a ogród jest spójny z krajobrazem, w którym powstał.

Powstał ogród, który z bliska zachwyca fakturą kory, kolorem liści i idealnie równym trawnikiem, a z daleka tworzy harmonijną całość z domem i otaczającym lasem. Przez cały rok jest uporządkowany i elegancki, a jesienią dodatkowo rozbłyska czerwienią drzewek.
To dobry przykład tego, że minimalistyczny ogród nie musi być surowy. Wystarczy mądrze wykorzystać to, co już rośnie na działce, i dodać tylko tyle, ile naprawdę potrzeba.

